Paul Legeland

Paul Legeland exposeert als onderdeel van Patamap in de Zeeuwse Oase.

www.legel.nl

De Patamap is zo’n mooi initiatief, niet alleen vanwege de resultaten, maar vanwege de prettige energie die het door Ateliers Patagonia laat stromen. Natuurlijk…, Ateliers Patagonia voorziet de kunstenaars van een atelier. Tegelijkertijd is er ook de hoop op wat meer dan dat. Bijvoorbeeld in de vorm van ideeën uitwisselingen, reflectie op wat gemaakt wordt op zowel serieuze als humoristische toon.
Door samen aan een map te werken kun je steun en inspiratie ervaren voor de weliswaar zelfgekozen maar niet altijd gemakkelijke positie, die we als kunstenaars innemen.

Technisch:
De koperen etsplaat is 40 x 60 cm. Het gebruik van koper is weliswaar duurder dan zink maar heeft als voordeel dat zelfs uiterst fijne droge naald lijnen en fijne aquatinten ook in de laatste drukken nauwelijks slijten. Dat geeft dan bij het maken van de plaat meer vrijheid in de toe te passen technieken.
Zowel de schilder als de tekenaar in mij kan zijn ei ruimschoots kwijt in het medium etsen. Door allerlei bewerkingstechnieken toe te passen zoals lijn-ets, aquatint, drogenaald, roulette, gravure, suikerwater, schilderen met zuur (Don’t try this at home!), ontstaat een wereld waarin schilderachtige vlakken en tekenachtig lijnen heel organisch samenwerken.

Inhoudelijk:
De schedel neem ik sowieso graag als onderwerp. Onder de naam “All Inclusive” zijn er al veel schilderijen van gemaakt. De echte schedel die ik daarvoor gebruik is, ondanks alle clichés rondom schedels, blijvend confronterend. Een soort reset. Zin en waanzin tegelijk.
Daarnaast is in deze ets een schetsboekje verbeeld met daarin een schets van een lumineus idee, namelijk een oplaadbare portemonnee.
Idee en realiteit lonken in deze voorstelling naar elkaar. De stekker en het stopcontact bijvoorbeeld, alhoewel ze van een andere realiteit lijken.
Is de puntenslijper er als object of als schets?  Het potlood en de gum lijken sporen na te laten, maar dat zijn dan eerder een droge naald lijn in plaats van een potloodlijn, en schraapsporen in plaats van gumsporen.
Idee en werkelijkheid zijn gelijkwaardig aanwezig. Wat kunnen ze met elkaar?
Als ijkpunt in het beeld en van de beschouwing kun je het gat in de schedel (foramen magnum) zien.
De inkt is daar zo diepzwart dat het zowel oneindig diep als oneindig plat is en daarmee de grens aangeeft tussen illusie van de voorstelling en de realiteit als prent. Is het een symbolische toegang tot het domein van de rede en gevoel of is het nu vooral een toegang tot het niets?
Ik zou nog maar eens even kijken.

(Als je het allemaal niet meer weet, kijk dan snel naar de handtekening…. Is het gesigneerd is met P.Legel, dan weet je dat je goed zit.